و اذيّت كردن او است « صغرى » و ايذاء قبيح است « كبرى » پس سبّ مؤمن قبيح است « نتيجه » و به حكم ملازمه حرام است . و نيز سبّ مؤمن اذلال و خوار كردن او است « صغرى » و اذلال عقلا قبيح است « كبرى » پس سبّ مؤمن قبيح است . . . و امّا الاجماع : حرمت سبّ مؤمن از مسائلى است كه بين المسلمين مجمع عليها است ، با اين تفاوت كه سنّى مؤمن را بگونه‌اى تفسير مىكند [ كسى كه شهادتين بگويد . ] ولى شيعه مىگويد : مؤمن يعنى شيعيان اثنا عشرى . و امّا الكتاب : قرآن مىفرمايد : وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ « 1 » و از مصاديق روشن قول زور و كلام باطل و بناحق همانا سبّ مؤمن است . و امّا السنّة : روايات فراوانى در رابطه با تحريم مذمّت سبّ مؤمن وارد شده كه ذيلا به نمونه‌هائى اشاره مىكنيم : 1 - ابى بصير ره از امام باقر عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرموده : سباب مؤمن از فسق است ، [ كلمهء سباب يا مصدر ثلاثى مجرّد است ، بر وزن كتاب ، و يا مصدر دوّم باب مفاعله است ، ولى به معناى ثلاثى مجرّد يعنى سبّ استعمال شده ، و فسق هم يا به معناى خروج از طاعت الهى است ، چه به ارتكاب كبيره و يا اصرار بر صغيره كه خود كبيره است و چه به ارتكاب صغيره ، و يا به معناى خصوص ارتكاب كبيره و اصرار بر صغيره است و هركدام كه باشد حرام است . ] پس از اين حديث به خوبى تحريم سبّ المؤمن استفاده مىشود . بعد

--> ( 1 ) سورهء حج آيهء 30 .